Corona… shit happens

Corona… shit happens

11 maart begon voor ons de lockdown. Eerst bleef ik thuis van werk, een paar dagen later gevolgd door de kinderen. Yara is aan het eind van het jaar nog een paar weken naar school geweest, Nils eigenlijk alleen nog 3 weken lang 3 uur per week.

Inmiddels is het ‘zomervakantie’ en we blijven ‘gewoon’ thuis in het ‘nieuwe normaal’.

We hebben misschien wel het allermooiste voorjaar ooit gehad. Het weer was prachtig, we hadden tijd voor elkaar en we genoten van die kleine dingetjes die voor het grote geluk blijken te zorgen.

Corona hebben we niet gezien. Wel veel strand met de hond, veel zon in onze prachtige tuin en veel, heel veel, fantastisch eten uit onze eigen keuken.

Toch was het ook zwaar. Verveling sloeg toe bij de kinderen, sociale contacten waren zeer beperkt en online thuiswerken is even leuk, maar op termijn een aanslag op lichaam en geest. Concentratie is voor de kinderen een echte uitdaging gebleken. Balans tussen werk en privé was voor ons lastig en volcontinu een huis vol was voor iedereen aanpassen en incasseren.

Toch zijn we hechter en gelukkiger dan ooit en Corona zag er voor ons ongeveer zo uit: